Ճանաչենք Սյունիքի մարզի մեծերին-Անիկ Հարությունյան. Կապանի թատրոնի նվիրյալն ու ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստուհին
· Կապան
Անիկ Հարությունյանը հայկական թատերական արվեստի վառ ու տաղանդավոր դեմքերից է, ում կյանքն ու ստեղծագործական ուղին սերտորեն կապված են եղել հայրենի Սյունիքի և հատկապես Կապանի Ալեքսանդր Շիրվանզադեի անվան պետական թատրոնին։
Նրա թողած հարուստ բեմական ժառանգությունը մինչ օրս հիշվում և արժևորվում է թատերական արվեստի սիրահարների կողմից։
Դերասանուհին ծնվել է 1920 թվականին (չնայած որոշ աղբյուրներում նշվում է նաև 1910 թվականը) Ռուսական կայսրության Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառի Արծվանիկ գյուղում (հետագայում՝ Ղափանի շրջան)։
Նրա սերը բեմի հանդեպ ի հայտ է եկել վաղ տարիքից, և արդեն 1937 թվականից նա սկսել է իր առաջին ստեղծագործական քայլերն ու ելույթները Կապանի թատրոնում՝ արագորեն գրավելով հանդիսատեսի և մասնագետների ուշադրությունը։
Թեև Անիկ Հարությունյանի ստեղծագործական գործունեության առանցքը Կապանն էր, նրա տաղանդը դուրս է եկել հարազատ տարածաշրջանի սահմաններից։
Իր բեմական կյանքի ընթացքում նա հաջողությամբ աշխատել և իր տաղանդն է դրսևորել նաև Էջմիածնի, Կամոյի (այժմ՝ Գավառ) և Գորիսի քաղաքային ու շրջանային թատրոններում՝ ամենուր թողնելով անջնջելի հետք և սիրվելով տեղի հանդիսատեսի կողմից։
Այնուհետև՝ 1958 թվականին, նա կրկին վերադարձել է հարազատ օջախ և իր աշխատանքային ու ստեղծագործական գործունեությունը շարունակել Կապանի պետական թատրոնում՝ նվիրվելով դրան մինչև կյանքի վերջ։
Իր բազմամյա և բեղմնավոր թատերական գործունեության, հայ թատերարվեստում ներդրած նշանակալի ավանդի և ակնառու հաջողությունների համար Անիկ Հարությունյանին արժանիորեն շնորհվել է ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստի պատվավոր կոչում։
Դերասանուհու խաղացանկը հարուստ էր ու բազմապիսի։ Նա մեծ վարպետությամբ կերտել է թե՛ դրամատիկական, թե՛ կատակերգական կերպարներ հայ և համաշխարհային դասական թատերգության մեջ։
Նրա լավագույն և առավել հիշվող բեմական դերերից են Սալոմեն՝ Ալեքսանդր Շիրվանզադեի «Քանդած օջախ» պիեսում, Շուշանը՝ Գաբրիել Սունդուկյանի «Պեպո» հանրահայտ դրամայում, և Անուշը՝ Հակոբ Պարոնյանի «Պաղտասար աղբար» կատակերգությունում։
Նրա բարձր արվեստի վկայությունն էին նաև Ռոզալիայի դերը՝ Ալեքսանդր Շիրվանզադեի «Պատվի համար» դրամայում, Սաթենիկի կերպարը՝ «Մխիթար սպարապետ» պատմական դրամայում, և Կուկուշկինան՝ Ալեքսանդր Օստրովսկու «Եկամտաբեր պաշտոն» պիեսում։
Անիկ Հարությունյանը կյանքից հեռացել է 1999 թվականի հուլիսի 24-ին՝ իրենից հետո թողնելով հարուստ ստեղծագործական կենսագրություն և վառ հիշատակ, որպես Սյունյաց աշխարհի ու հայ թատրոնի ամենանվիրյալ արվեստագետներից մեկը։